Αυτός ο όμορφος φθινοπωριάτικος καιρός πόσο πάει βαθιά μες στα κόκκαλα...

Για να μην φοβόμαστε τον τάφο

Αυτός ο όμορφος φθινοπωριάτικος καιρός

πόσο πάει βαθιά μες στα κόκκαλα.

Η συγκρατημένη του διαύγεια, η ευγενική του

μελαγχολία λες και είναι φτιαγμένες

γι’ αυτό το περιφρονημένο μέρος του κορμιού μας

που μόνο όταν είμαστε γέροι κάνει την παρουσία του

αισθητή σαν μια μακρινή υπενθύμιση του τάφου.

Κι όπως το φθινόπωρο είναι ο τάφος,

όχι μόνο του καλοκαιριού αλλά ολόκληρης

της χρονιάς, το λίκνο του μούστου,

ο θρίαμβος των πρώτων πουλόβερ,

έτσι κι αυτό που ονομάζουμε ρευματισμούς,

πόνους στα κόκκαλα, δεν έχουν τίποτα

απ’ την στυγνότητα των συναισθημάτων της νιότης.

Δεν θέλω να κλάψω τώρα που ήρθε το φθινόπωρο

δεν θέλω να δω στα ρείθρα αυτό το νερό

των πόλεων, αυτό το νερό το τόσο θολό

απ’ τους στροβίλους της ανικανοποίησης.

Μόνο να, θέλω αυτός ο όμορφος φθινοπωριάτικος

καιρός να δώσει στα κόκκαλά μας

που μόνο το φιλί του τάφου θα αισθανθούν

να νοιώσουν κάτι απ’ το ρίγος

και την θαλπωρή της θνητής μας σάρκας

Χάρης Μεγαλυνός

Το μήλον της έριδος (Οδός Πανός)

Πηγή:Το απέναντι πεζοδρόμιο

Κόσμοι ολόκληροι ζωύφια ταξιδεύουν με πιρόγες τα κελύφια. Κρύα ανατριχίλα στα νερά. Σαν πεταλουδιώνε σμάρι τώρα ο σίφουνας θα πάρει απ΄ τα δέντρα όλα τα φύλλα τα ξερά.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Ώρα δειλινού,

του φθινοπώρου τα νέφη στίβουν το φουστάνι να στεγνώσει τ΄ ουρανού

και στου απόβροχου τη σκόλη

βγαίνουν για σεργιάνι οι σαλίγκαροι όλοι

κάτω απ΄ το ξεθωριασμένο παρασόλι

του ήλιου. Τώρα, η λάμια

η γη λιάζει τα βρεγμένα της τα χράμια

με των κάμπων τα πλουμίδια

κι από τα χορτάρια

κι από τα ψηλά γρασίδια

οι σταλαγματιές γλιστρούνε χάντρες

και μαργαριτάρια

από ουράνια δαχτυλίδια.

Τις μαζώνουν οι νεράιδες οι ανυφάντρες

μες στα υπόγεια τους σεράγια και στ΄ ανήλια

πολυέλαιους κι αργυρά καντήλια

σε πλεμάτια κρυσταλλένιες μπάλες-

μάγισσα γριά κι η αράχνη τις κρεμάει μες στις κουφάλες.

Και λογής λογής

ένα ένα όλα τα ζούδια

ξεφαντώνουν απ΄τη γης

κι από μέσα από τα φλούδια.

Κι ένας μέρμηγκας σκαλώνει σ΄ ένα αγκάθι φουντωτό

ν΄αγναντέψει όλο τον κόσμο από τέτοιο λιακωτό.

Να, το αυλάκι κάνει χάζι

το άχυρο – σχεδία που αράζει

και το δρασκελούν βαθράκοι.

Κόσμοι ολόκληροι ζωύφια

ταξιδεύουν με πιρόγες τα κελύφια.

Κρύα ανατριχίλα στα νερά.

Σαν πεταλουδιώνε σμάρι

τώρα ο σίφουνας θα πάρει

απ΄ τα δέντρα όλα τα φύλλα τα ξερά.

Στα καλάμια τη φλογέρα του φυσάει

κι όπως πάει, πάει, πάει

ο άνεμος -τσοπάνος- σαλαγάει

σ΄άλλα πια λημέρια

σ΄άλλο τώρα χειμαδιό τα καλοκαίρια.

Μελισσάνθη

Luis García Montero: Ο ιππότης του Φθινοπώρου... Η μοναξιά μαθαίνεται και κατακτιέται, αν και φτάνει σε μας σαν ανέλπιστη αποκάλυψη ενός απογεύματος που παίζει με τη βροχή.

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Εμφανίστηκε ένα βραδάκι

καθισμένος στον κήπο που προστάτευε

τις κίτρινες ώρες,

το φιλί των ζευγαριών και τις πηγές

στου μπαλκονιού τα πόδια.

Ο ιππότης του φθινοπώρου

ήταν εκεί. Υπήρξε πριν

η μοναξιά συναντήσει τ' όνομά του.

Ντυνόταν λοιπόν με τ' άθλια ρούχα του

για να παρατηρεί το δρόμο και να νοιάζεται τα πλοία,

χαμένος στη σιωπή της μεσημεριανής σιέστας.

Όταν κατέβηκα απ' τον κόσμο μου

στις υψηλές συσκέψεις των αρχηγών του στόλου,

των ιερέων ή των σοφών,

και αισθάνθηκα πιο μόνος,

ήταν εκεί μαζί μου,

περιμένοντας στην πόρτα,

ο ιππότης του φθινοπώρου.

Όταν είχα έναν έρωτα,

απελπισμένο και γλυκό όπως κάθε έρωτας,

κι έτρεχα στους δρόμους

στα χαράματα της επιστροφής,

δυστυχισμένος κι ευτυχισμένος όπως οποιοσδήποτε ερωτευμένος,

στην είσοδο των αμφιβολιών μου ή στην έξοδο απ' το ξενοδοχείο,

ήταν εκεί μαζί μου,

ο ιππότης του φθινοπώρου.

Η μοναξιά μαθαίνεται και κατακτιέται,

αν και φτάνει σε μας

σαν ανέλπιστη αποκάλυψη

ενός απογεύματος που παίζει με τη βροχή.

Πάντα ήταν μαζί μου,

ο ιππότης,

το στολίδι της ζωής μου,

το λουλούδι του χρόνου.

Luis García Montero

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Είν' έρμαια στα χέρια του κενού του κόσμου όλα τα ύψη και τα βάθη. Στον κήπο της αγάπης που εμαράθη πέφτουν πικρά τα δάκρυα τ' ουρανού.

Η ΒΡΟΧΗ

Στάλες αργές, μονότονες στα φύλλα,

που κλαίνε σιωπηλά το χωρισμό.

Στο δρόμο που δεν έχει γυρισμό

τρέμουν κρυφά τα μέταλλα τα ξύλα.

Και μέσα μου ξυπνά μ΄ ένα λυγμό

του κόσμου το πανάρχαιο σαράκι.

Και χύνεται της μνήμης το φαρμάκι

στου νου μου τον αδιάκοπο σφυγμό.

Θολό μες απ' τα σύννεφα το φώς

τα μάτια μου βαραίνει μουσκεμένο

και μάταια ν αστράψει περιμένω

κι ο έρωτας του πόνου αδερφός.

Είν' έρμαια στα χέρια του κενού

του κόσμου όλα τα ύψη και τα βάθη.

Στον κήπο της αγάπης που εμαράθη

πέφτουν πικρά τα δάκρυα τ' ουρανού.

Γιώργος Ανυφαντής

Από τη συλλογή "Το ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ"

Μικρές μικρές βροχοσταγόνες σ'ένα σκοπό που τυραννά κι ώρες νεκρές, στιγμές αιώνες να ισορροπώ στο πουθενά...

Lambert, La pluie a Paris

Βροχοσταγόνες

Μικρές μικρές βροχοσταγόνες

σ'ένα σκοπό που τυραννά

κι ώρες νεκρές, στιγμές αιώνες

να ισορροπώ στο πουθενά

Κι η φθινοπωριά μέσα μου κι έξω

νοτιάς φυσάει ανιαρός

ναι το ξέρω είχα πει θ' αντέξω

μα δεν βοηθάει κι ο καιρός

Κάποια ποτά είναι μια λύση

κοιμάται η μνήμη προσωρινά

αλλά μετά σαν θα ξυπνήσει

σαν ένα αγρίμι θα 'ρθει ξανά

Κι η φθινοπωριά μέσα μου κι έξω

κι ένας αέρας ανιαρός

ναι το ξέρω είχα πει θ' αντέξω

μα δεν βοηθάει κι ο καιρός

Γιάννης Καλαμίτσης

Vivaldi: Φθινόπωρο...

...κι ένα χερούλι να πιαστώ άρση δεν έχω εσένα που μαδώντας διάθεση εποχής υλοποιείσαι αγέρας από παντού καταφτάνεις πνέοντας μινόρε χρυσάνθεμα

“μινόρε χρυσάνθεμα”



"Εδώ τα καλά νερά
κι εκεί
οι βωμοί οφθαλμοί που ανθρωποστάλαζαν"




χιτώνας φθινοπώρου εν πλω
από τις επιθέσεις του καιρού δε γλίτωσα
και τα γαλάζια μου υψώματα
κι η άμμος αντιστάσεις μου
ακτές μου πίσω

κι όταν περνάει το καράβι σου
ανοιχτά από το γέλιο των τρελών
φωνάζοντας τσάκισμα ναυαγός αλιεύομαι

τμήμα διάτασης στο τιρκουάζ σκουλαρίκι σου μάγισσα
δίχως το θέλω λυγούν τα γόνατα των φράσεων
και με ρίχνουν κάτω
φορτίο στην πιο ακμή του
κι ένα χερούλι να πιαστώ άρση δεν έχω
εσένα

που μαδώντας διάθεση εποχής
υλοποιείσαι αγέρας από παντού καταφτάνεις

πνέοντας μινόρε χρυσάνθεμα



Σωκράτης Ξένος

Κοιτάζω τη βροχή και νιώθω πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει εγώ δεν έχω άλλο πόθο απ' το να 'ρθεις τώρα που βρέχει....

Η βροχή - Οπισθοδρομική Κομπανία

Κοιτάζω τη βροχή και κλαίω
και τάζω στο Θεό για να 'ρθεις
μεγάλα λόγια εγώ δε λέω
αλλά φοβάμαι μη μου πάθεις.

Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου
ίδια τα μάτια σου καλή μου
κι όπως κυλά στα πεζοδρόμια
γυρνάει ο νους σε ονειροδρόμια.

Κοιτάζω τη βροχή και νιώθω
πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει
εγώ δεν έχω άλλο πόθο
απ'το να 'ρθεις τώρα που βρέχει.


Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου
ίδια τα μάτια σου καλή μου
κι όπως κυλά στα πεζοδρόμια
γυρνάει ο νους σε ονειροδρόμια.

Στίχοι: Βαγγέλης Κωνσταντινίδης
Μουσική: Θοδωρής Παπαδόπουλος

Τα καμένα χαϊκού: Φθινοπωρινή βροχή, ρέκβιεμ στα δάση, μαύρη Αττική.

Egon Schiele (1890-1918)
Autumn Sun, 1914
Oil on canvas, 100 x 120.5 cm
Private Collection, Courtesy Eykyn Maclean, LLC

Βρέχεις Θεέ μου,
στα καμένα βουνά μας,
η φύση θρηνεί.

***

Πέφτεις βροχή μου,
πλύνε τις στάχτες και τη
μαύρη μας ψυχή.

***

Βουνά καμένα
Πεντέλη και Πάρνηθα
τόπος κρανίου.

***

Φωτιές στα δάση
κόλαση οι φλόγες και
στάχτη η ψυχή.

***

Γύρω καμένα
στη μέση μια βίλα με
θέα στις στάχτες.

***

Τα αυθαίρετα
σπίτια σαν μανιτάρια
φυτρώνουν παντού.

***

Φθινοπωρινή
βροχή, ρέκβιεμ στα δάση
μαύρη Αττική.


Φωτό: Renato Srepel

Χρυσό το δάσος άφησε άφωνο και το φθινόπωρο...

Ilya Ostroukov, Golden Autumn

Βροχή στο χώμα,
σπουργίτης στο τζάμι σου,
σ' αναζητάω.

***

Ξαφνική βροχή
τα φύλλα ξεράθηκαν
υγρά τα μάτια.

***

Φτωχός σπουργίτης
στο παράθυρο, ζητώ
την αγάπη σου.

***

Χρυσό το δάσος
άφησε άφωνο και
το φθινόπωρο