Έχω φθινόπωρα μαζεμένα στις κούτες με τα παιχνίδια μου αποκεφαλισμένες μινιατούρες ζωής που επιστρέφουν να πάρουν το δικό μου κεφάλι τις νύχτες...

Φωτό: Σωτήρης Κανελλόπουλος

ανάκτηση

Ανασαίνει στο μαξιλάρι μου

βροχές μου ψιθυρίζει όταν κοιμάμαι

Γεωργών προσευχές ανεβαίνουν ως το τσαμπί που κρέμεται

στ' αφτί του Διόνυσου

Μπαίνει απ τις γρίλιες

τεμαχισμένο σε αχτίδες φωτός που στεφανώνουν τα γυμνά

πόδια του πρωινού

Στις αλάνες μυρίζει αίμα Σεπτεμβριάτικο

υγρά ποδοβολητά πάνε κι έρχονται

Τα ξερόφυλλα σκεπάζουν τα ονειρά μας να μη φοβηθούν στη

βροχή

Πόσο μακριά είναι το φθινόπωρο και πόσο κοντά

μια χούφτα βρόχινο νερό

που δεν σύναξε το χέρι κανενός γιατί κανένας δεν

προσπάθησε

Έχω φθινόπωρα μαζεμένα στις κούτες με τα παιχνίδια μου

αποκεφαλισμένες μινιατούρες ζωής που

επιστρέφουν να πάρουν το δικό μου κεφάλι τις νύχτες

να μην έχω να δω

να μην έχω να πω

να μην έχω να γευτώ

να μην έχω να ακούσω

να μάθω να χρησιμοποιώ χέρια και πόδια

 

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος(αλαφροΐσκιωτος)

Η ζώνη του Ωρίωνα

Τόσα εφήμερα Φθινόπωρα χάρτες ακατάληπτων εφήμερων ονείρων σέπονται και εκείνο το φύσημα μόνο τη σαπίλα αναταράσσει

Φωτό: Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος

εφήμερα

ένα φύλλο ξερό που εγκατέλειψε το σώμα που το έθρεψε
χάρτης ονείρων που οι διαδρομές του έγιναν πικρό χαμόγελο
σε ρυτιδιασμένο απόβραδο

ένα φύλλο ξερό που χορεύει στο φύσημα ενός παιδιού
άνεμος που καβαλικεύει τις οροσειρές των χρόνων και φτάνει ως εδώ
αναστεναγμός ασθενής

σε ένα ξερό φύλλο οι πόθοι μας
μαριονέτα που τρεμοπαίζει δεμένη με φως πάνω στις βλεφαρίδες του ύπνου
και πηγαινοέρχεται
αναλόγως το πρόσταγμα εκείνου του παιδιού που ξεφυσά,
παιχνιδίζοντας ακόμα
και με τα όνειρα που χάραξε σε ένα πράσινο φύλλο που ξεράθηκε

Τόσα εφήμερα Φθινόπωρα
χάρτες ακατάληπτων εφήμερων ονείρων σέπονται και εκείνο το φύσημα
μόνο τη σαπίλα αναταράσσει

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος